wigisfashion hair review

Dobry wieczór wam wszystkim! :)

Po całym dniu przedświątecznej pracy nad porządkiem w moim pokoju, mam wreszcie chwilę, żeby usiąść i naskrobać tu "krótką i zwięzłą" recenzję mojego nowego, perukowego nabytku. Nie robię tego tylko dlatego, że zostałam o to poproszona przez firmę, ale pomyślałam, że będzie to świetny sposób na szczegółowe przedstawienie wam tego produktu, bo w filmie nie zawsze udaje mi się przedstawić wszystko tak, jakbym chciała :). 

Zacznę zatem od początku. Strona WIGSIFASHION odezwała się do mnie jakieś dwa tygodnie temu z propozycją małej współpracy. Jeżeli ktoś jeszcze nie wie na czym to polega, to w skrócie rzecz ujmując- mieli wysłać mi produkt, w zamian za szczerą recenzję umieszczoną zarówno tutaj, jak i na YouTube (link do filmu znajdziecie oczywiście pod koniec notki). Zanim ostatecznie dałam im odpowiedź, przejrzałam rzecz jasna ich sklep, opinie, wszelkie dostępne strony w social media i podobne recenzje na YouTubie. Chciałam wiedzieć, czy warto podejmować się takiej współpracy, szczególnie, że z chińskimi sklepami bywa naprawdę różnie (tak, wigisfashion to Chińska firma). Ostatecznie zgodziłam się, choć warunki firmy, które zostały mi postawione zahaczały chwilami o głupotę. Przykładowo, miałam polajkować ich każdy możliwy profil w mediach i na dowód powysyłać screeny, żeby nie było, że przypadkiem ich oszukałam :P Trochę to śmieszne, ale wielkiego wysiłku przy tej robocie nie miałam. Pewnie zastanawiacie się, dlaczego w ogóle o tym wspominam. 

Niektórzy twierdzą, że bloggerzy, czy youtuberzy mają sielankę, bo dostają te wszystkie fanty totalnie za free. Otóż nie. Za darmo jest wtedy, kiedyś coś dostajemy i nie musimy od siebie w zamian NIC dawać. Mało kto zdaje sobie sprawę, że do etapu dostawania tych wszystkich rzeczy, trzeba długo dążyć i ciężko pracować nad swoją wiarygodnością. Żadna firma nie jest na tyle głupia, żeby wysyłać towar osobie, która w blogowaniu, czy nagrywaniu stawia pierwsze kroki. Ktoś taki szybko może zrezygnować. Ponad to każda taka współpraca ma swoje ściśle określone warunki, do których twórca musi się dostosować. Często na nagranie, czy napisanie recenzji dostajemy niewiele czasu, a firmy potrafią wymagać cudów, serio.  Dlatego między innymi zrezygnowałam z większości sponsorshipów z Chińskimi stronami i stałam się w tej kwestii ostrożniejsza i rozważniejsza.

Jeśli bylibyście zainteresowani osobną notką o takiej tematyce- dajcie śmiało znać w komentarzach, bo chyba trochę zboczyłam z wątku :D. 

Wracając jednak do tematu. Dogadałam się ze sklepem w kwestii warunków i mogłam przystąpić do szukania peruki, która by mnie interesowała. Szerokich możliwości nie miałam, bo ze strony sklepu była narzucona kategoria, spośród której mogłam coś sobie wybrać. Z tego co widziałam, firma postępuje identycznie w każdym przypadku, bo na YouTube można znaleźć recenzje peruk właśnie z kategorii Fashion Wigs, a zatem nie poczułam się w żaden sposób poszkodowana. 

Standardowo wybór był ciężki, bo jestem osobą wybredną, a co za tym idzie- sama potrafię utrudniać sobie życie. Największy dylemat miałam pomiędzy tą trójką: 

  

Zdecydowałam się jednak na tę w kolorze "Średni Blond". Dlaczego? Otóż od pewnego czasu krążą mi po głowie myśli o dekoloryzacji. Mam chwile, kiedy żałuję, że pofarbowałam kiedykolwiek włosy i chciałabym wrócić do swojego naturalnego koloru. Kiedyś go nienawidziłam, ale z biegiem czasu dochodzę do wniosku, że jednak nie był wcale taki zły. 

zdjęcie jakoś z 1 klasy gimnazjum/6 klasy podstawówki

Problem jest taki, że boję się zmian i eksperymentów z moimi włosami. Tak długo noszę czerń, że zżyłam się z nią jak z siostrą. Boję się reakcji otoczenia i ewentualnych pretensji i wytykań, że w czerni mi było dobrze, i że zmiana była błędem. Poza tym, pojawia się kwestia kondycji moich włosów. Od 2 bitych lat farbuję się na czarno i wiem jakie konsekwencje niosłoby teraz za sobą rozjaśnianie. Także wszystko zamyka się w błędnym kole. Pojawia się chęć zmiany- Zaczynam myśleć o reakcji innych i zniszczeniu włosów- Rezygnuję z myślą, że tęskniłabym za czernią. I tak w kółko. Dlatego wybrałam ten kolor. Chciałam sprawdzić sama, jakby mi w nim było i ewentualną reakcję otoczenia na taką zmianę. 

♡ ♡ ♡

Peruka doszła do mnie jakoś po 1,5 tygodnia. Byłam zaskoczona, bo sklep stawiał, że paczka pójdzie z dobry miesiąc Pocztą Chińską. Na taki termin oczekiwania też się nastawiałam, bo ostatnimi czasy sporo kupuję na aliexpress, więc mniej więcej mam to obeznane. 

Przesyłka przyszła w kartonowym, poobijanym pudełku, także dobrze, ze w środku były włosy, a nie szkło, czy inne podatne na zniszczenia przedmioty, bo takiej podróży chyba by nie przetrwały. Nie ukrywam, że było to dla mnie lekkie rozczarowanie. Tydzień temu dostałam prze ładną, logowaną paczuszkę od DONALOVE, do której dołączono skromny gratis i dedykowana karteczkę. Tak jak mówiłam w filmiku- zwracam uwagę na takie rzeczy, od niedawna, ale jednak. Zupełnie inaczej patrzy się na firmę, która dba nie tylko o jakość swoich produktów, ale też o satysfakcjonujące pierwsze wrażenie kupującego. Wiecie, biorąc pod uwagę wymagania, jakie musiałam spełnić, żeby móc podjąć współpracę z tym sklepem, spodziewałam się czegoś ociupinkę lepszego. No ale mniejsza, może faktycznie za bardzo się po prostu czepiam :P 

Sama peruka zapakowana była standardowo w siatkę (w których przychodzi większość peruk), ometkowana i włożona w matową folię (?), czy jakkolwiek inaczej ten cały pokrowiec się nie nazywa. Do środka dołączono tylko kartkę z logiem sklepu i instrukcją mycia, oraz stylizowania włosów. 

Przejdę teraz do meritum, czyli jakości i wykonania samej peruki. Muszę szczerze przyznać, że patrząc na jej cenę ($22,00) i porównując ją do tych peruk, które już mam w swojej kolekcji, zdecydowanie nie jest źle. Nie jest to produkt z najwyższej półki cenowej, a mogłabym ryzykownie, lecz śmiało stwierdzić, że jakościowo niewiele różni się od tzw. Lace Front Wigs, które posiadam. Podejrzewam, że różnicę cenową stanowi tylko niewiele gorszy materiał, z którego peruka jest wykonana i fakt, że można ją stylizować przy użyciu ciepła do określonej temperatury (150°C). Poza tym, jak dla mnie, włosom nie mam nic do zarzucenia. 

Po rozpakowaniu paczki nie poczułam sztucznego, chemicznego zapachu, który można spotkać nieraz nawet w tych droższych perukach. Włos się chamsko nie świeci, wygląda bardzo naturalnie. Nawet sam kolor, choć trochę inny, niż ten na stronie, bardzo mi się podoba. Ma taki naturalny, chłodno-miodowy odcień. Wykonanie praktycznie bez zarzutów, prócz jednego szczegółu, na który sklep mógłby zwrócić większą uwagę. 

Od środka, na podszewce zdecydowanie brakuje mi zaczepów. Myślę, że jest to dość istotne dla osób, które noszą peruki na co dzień, lub na jakieś imprezy, czy wyjścia. Obecność zaczepów gwarantuje nam, że peruka nie zjedzie nam z głowy i będzie siedzieć długo na swoim miejscu. Powiem wam, że pod tym względem jestem zdziwiona, bo mam też dwie peruki, z najniższej półki cenowej (około $8_ i nawet one posiadają te grzebyczki. Także jest to jedyna rzecz, której mi tutaj brakuje. 

Jak widać, jej wielkość można oczywiście regulować za pomocą wszytych gumek, co zdecydowanie działa na korzyść producenta.

Szkoda też. że producent ograniczył nam możliwości stylizowania tej peruki. Jak możecie zobaczyć na zdjęciach niżej, peruka ma ściśle określone uczesanie, którego niestety nie można w żaden sposób zmieniać (chodzi o tą część z przodu, u nasady włosów). O ile możliwość stylizowania jej na ciepło jest tutaj wielkim plusem, tak ten mały szczegół jak dla mnie trochę jej ujmuje. 

Dodam też, że nie wygląda to zbyt korzystnie podczas noszenia, bo jak widzieliście, lub dopiero zobaczycie na filmiku, w momencie kiedy zsuwam czapkę, widać kawałek siatki na włosy. Jest to właśnie spowodowane brakiem wcześniej wspomnianych zaczepów, tego narzuconego uczesania i dość wysokiego podbicia (?), które dodatkowo sprawia, ze czoło optycznie się wydłuża i nasza twarz zaczyna wyglądać niekorzystnie. 

♡ ♡ ♡

PODSUMOWUJĄC

Jak na cenę $22 (co jak na perukę jest naprawdę niedużą kwotą) to jest to produkt zdecydowanie wart polecenia. Jestem bardzo mile zaskoczona jej jakością i naturalnym wyglądem. Choć posiada kilka wad, zdecydowanie z niej nie zrezygnuję i będę starać się nosić ją tak, aby nie podkreślała swoich mankamentów. 

Ja mam o tyle "łatwiej", że peruki są dla mnie, póki co, jedynie częścią  stylizacji do filmików, czy zdjęć i raczej nie wychodzę w nich do ludzi. Pytacie mnie często właśnie, czy pokazuję się w perukach publicznie i czy noszę je na co dzień, ale prawda jest taka, że jestem człowiekiem, który niesamowicie ceni sobie wygodę. Pamiętam czasy, kiedy nie byłam w stanie znieść godziny w dopinkach, także teraz też ciężko by mi było biegać po mieście z peruką na głowie, martwiąc się co chwilę, czy przypadkiem gdzieś nie wystają mi moje włosy, czy z którejś strony nie wystaje mi siatka, czy po prostu peruka mi się nie zsuwa :P Wiem, może to dziwne, ale lubię pochodzić sobie w nich domu, ubrać je do filmu, na spokojnie, bez stresu :)

Mam nadzieję, że notka była dla was przydatna, szczególnie, że w jej pisaniu kierowałam się swoimi odczuciami co do tego produktu i chciałam, żeby recenzja była stuprocentowo szczera i precyzyjna. Jeśli macie jeszcze jakieś pytania- koniecznie zostawcie je w komentarzach. 

Dziękuję wam bardzo za poświęcenie chwili i do napisania! ♡

♡ ♡ ♡ WIDEO RECENZJA: ♡ ♡ ♡

Wiosenne MUST HAVE

Cześć wam!

Dzisiejsza notka miała mieć trochę inną postać. Po ostatnim blogowym spotkaniu miałam sporo materiału do pokazania wam, ale standardowo moja skleroza stanęła mi na drodze. Nie wiem gdzie, ale zgubiłam kartę pamięci, na której miałam wszystkie zrobione wcześniej zdjęcia. Jestem na siebie wściekła, bo za cholerę nie mogę sobie przypomnieć gdzie ją posiałam. Dlatego dziś przychodzę z małą alternatywą. Notką, która być może pojawia się u mnie częściej, niż powinna, ale ja tam lubię robić dla was kolaże. To chyba dla mnie najlepsza forma inspiracji, szczególnie, że dziś wreszcie, po długim czasie wybieram się na mały lumpeksowy jogging :D

Poza tym idzie wiosna! Pogoda powoli, ślimaczym tempem zaczyna się poprawiać i coraz częściej mamy do czynienia ze słonkiem, które przypomina mi o nadchodzącym sezonie, na który moja szafa ani trochę nie jest gotowa. Podobnie jak ja. Połowę wiosenno-letnich ubrań posprzedawałam zeszłej jesieni (jestem dziwna, ale co sezon staram się wymieniać swoją garderobę), także zostałam z samymi grubymi i ciepłymi ciuchami.

Tej wiosny stawiam na kolory stonowane i minimalizm (nie zapominając oczywiście o mojej ukochanej czerni). Nie czuję jakoś pstrokatych neonów, tęczowych róży i innych pasteli, choć znając siebie, wszystko jeszcze może się zmienić i żeby nie było (!) nie raz się pewnie w żywych kolorach pojawię. W chwili obecnej mam jednak przed oczami stylizację w stylu militarnym, z potarganymi szortami i narzutką w kolorze khaki. Do tego cięższe buty na wzór martensów, czarny pasek, kapelusz i moje ukochane, wielkie lenonki. Też to widzicie, prawda? Tak mnie jakoś wzięło. 

Odpowiedniki swoich must have'ów znalazłam (i tu z pewnością nikogo nie zdziwię) na stronach SHEIN i Romwe, które zresztą jakiś już czas temu poprosiły mnie o podobnego posta, w związku z wielkanocnymi promocjami w ich sklepie (warto zerknąć TUTAJ i TUTAJ). Z resztą, ja już wam pisałam, że to jedne z tych firm, z którymi współpracuje mi się bardzo dobrze, więc wierzcie lub nie, te notki nie powstają z przymusu. Wierzę, że wśród was są osoby, które mimo wszystko lubią te moje kolażowe inspiracje :) POZA TYM to był idealny pretekst do kolejnego posta, bo tak jak wam ostatnio pisałam, zamierzam trzymać się swoich postanowień!

Już niebawem pojawi się kolejna stylizacja i (mam nadzieję) relacja ze spotkania blogowego. O ile uda mi się znaleźć tą przeklętą kartę. Trzymajcie kciuki, bo jak nie, to się zastrzelę! :D

Miłej środy kochani <3

Aby przejść na stronę, kliknij na wybrane zdjęcie :)

Idzie wiosna!

Cześć wam!
Od trzech dni wszystko daje nam znać o tym, że nadchodzi wiosna. Mrówki w domu, ganiające się psy po podwórku (i obsikany taras w gratisie), powoli kiełkujący bez za moim oknem, spływające po twarzy kreski od wiatru i to radosne słońce, którego ostatnio mamy coraz więcej. Zatem większego kopa motywacyjnego dostać nie mogłam, żeby ruszyć wreszcie tyłek i stworzyć dla was jakąś stylizację. Daleko ruszać się nie musiałam, bo lubię cykać fotki na swoim podwórku. Nie zmienia to jednak faktu, że wymarzłam przy tym diabelnie, ale opłacało się, bo efekty są dla mnie stuprocentowo zadowalające :D Już prawie zapomniałam jaką frajdę mi to zawsze sprawiało i zastanawiam się, dlaczego tak rzadko zdarza mi się dla was tutaj pisać.
W tym roku postawiłam sobie jednak twarde cele, do których hardo zamierzam dążyć. Z racji tego, że po ponad roku tworzenia dla was filmów i poniekąd blogowania, zdałam sobie sprawę, że to naprawdę coś, co kocham, co sprawia mi radość i z czego chciałabym się kiedyś móc utrzymać, postanowiłam mocno się postarać, żeby moja praca zaczęła w końcu przynosić upragnione efekty. Wiadomo, że nic nie przychodzi z powietrza, stąd też moje ostatnie zwiększone zaangażowanie w nagrywaniu filmów (staram się dodawać minimum jeden film tygodniowo) i podjęcie kolejnej próby w miarę regularnego blogowania (począwszy od dzisiejszej notki) :D. Wiosna i lato to okres, kiedy nachodzą mnie największe chęci do robienia zdjęć i pisania postów, więc wierzę, że z waszą pomocą i wsparciem uda mi się osiągnąć wyznaczony cel. Chcę spełniać się w tym co robię, rozwijać swoje pasje i mieć z tego ogromną satysfakcję :) Dlatego w tym roku obiecuję poprawę!

Wróćmy jednak do samej stylizacji, którą dziś przygotowałam na dziś. Powiem wam, że kiedy szykowałam się do zdjęć, siedząc w ciepłym, wygrzanym pokoju, byłam pewna, że skoro na zewnątrz świeci słońce, to temperatura na dworze musi być bliska tej, która panowała w moim domu (pojęcia nie mam skąd narodziła się we mnie tak naiwna myśl) :D Wyobraźcie sobie moje zdziwienie, jak wyszłam na zewnątrz w dziurawych spodniach, sandałach i cienkiej kurtce i poczułam na plecach to przeszywające wietrzysko. Zamierzałam odpuścić sobie wszelkie foteczki i wrócić do domu pod koc, ale zacisnęłam zęby i wzięłam się ostro do pracy.
Stylizacja, którą mam na sobie to zdecydowanie wersja na nieco cieplejsze dni. Początkowo narzuciłam na wierzch moją zupełną nowość, czyli pudrową ramoneskę z SHEIN, z myślą, że wystarczy, ale ta kurteczka jest zdecydowanie za cienka na taki ziąb. Wrzucę wam oczywiście kilka zdjęć w niej, bo jest po prostu prze śliczna, ale na jakiekolwiek wyjścia będzie musiała jeszcze trochę poczekać.
Zamieniłam ją więc na jej czarną, troszkę grubszą i odpowiednią na taką pogodę siostrę, czyli moją największą ubraniową faworytkę. Umówmy się- czarna ramoneska to totalny must have każdej kobiety. To jest taka część garderoby, która urozmaici nawet najnudniejszą stylizację. Zamieniłam pudrowy róż na czerń i od razu poczułam powera :D
Kurtka idealnie scaliła się z moim nowym, przepięknym golfikiem, który też dorwałam ostatnio na SHEIN. Musicie przyznać, że to wycięte serduszko nadaje mega uroku, a fakt, że bluzka jest bardzo elastyczna i dopasowuje się do sylwetki sprawia, że mam ochotę nosić ją codziennie- serio. Kocham takie bluzki, bo sprawiają, że nawet w zestawieniu z potarganymi jeansami wyglądam dziewczęco i w miarę zgrabnie :D.
Buty mogłam założyć jakiekolwiek, ale te sandałki wręcz błagały mnie, żebym dała im dziś szansę. Wybrałam je dlatego, że idealnie pasowały mi do góry i delikatnej torebusi z pomponem. I choć niekoniecznie dogadały się z dzisiejszą pogodą, w całej stylizacji spisały się na medal :)

Także na dziś to tyle. Stylówka może i prosta, ale całkowicie skradła moje serce (chyba dzięki właśnie tej bluzce z sercem). Dajcie znać co myślicie i mam nadzieję, że do szybkiego napisania :)

BUZIAKI!

RAMONESKA RÓŻOWA- Shein

RAMONESKA CZARNA- Shein

GOLF- Shein

SPODNIE- Romwe

BUTY- rosewholesale

KAPELUSZ- allegro

OKULARY- C&A

Moje pierwsze walentynki?

Cześć wam!

Nie mogłoby być nowej notki bez tradycyjnego już przepraszania was za zaniedbanie i nieobecność. Chyba słabo nadaję się do blogowania, bo te odstępy między postami są ogromne, ale potrzebuję natchnienia przed każdym takim rozpisywaniem się. Pewnie zaraz zostanę zbesztana, ale znów przychodzę z notką "na leniwca". Nie będę jednak robić standardowej wish listy, a zaprezentuję wam mój pomysł i wstępną stylizację na tegoroczne walentynki. Póki co wszystko jest w takiej formie, ale już niebawem powstanie post lub filmik z gotowcem już na mnie (przynajmniej mam nadzieję, że uda mi się to zrealizować tak, jak mam w zamyśle :D).

Nie ukrywam, że tegoroczne walentynki są dla mnie specjalne. Nigdy, jak do tej pory, nie obchodziłam tego dnia zbyt "hucznie",  nie ma się co dziwić. Nie trafiłam jak dotąd na odpowiedniego partnera. Dlatego wiem i cieszę się, że w tym roku będzie inaczej, i że Kamil absolutnie mnie nie zawiedzie. Do romantyków owszem, nie należy, ale wczoraj naprawdę mnie zaskoczył. Mało kto wie, ale wewnątrz jestem małą dziewuszką, która kocha banały i pluszaki, dlatego wyobraźcie sobie moją reakcję, jak dostałam od Niego wielkiego, mięciuchnego misia. Odkąd pamiętam marzyłam o takim prezencie. Choć to takie "banalne", to szczerze się ucieszyłam i poczułam wyjątkowa. Dziękuję mu za to bardzo <3

Wracając do głównego tematu tej notki. Tak jak wspomniałam wcześniej, 14 luty w tym roku będzie wyjątkowy. Plany powoli się snują i z tego, co usłyszały moje małe uszy, możliwe, że doczekam się swojej pierwszej, prawdziwej randki :D Kolejny banał, owszem, ale jaram się jak małe dziecko, naprawdę. Z tej też okazji, tak na wszelki wypadek zamówiłam sobie sukienkę, którą zaraz zobaczycie niżej. Doszłam do wniosku, że czerwona, klasyczna sukienka to must have, który koniecznie musi znaleźć się w mojej szafie. Przetrzęsłam całe Romwe i Shein i znalazłam swój ideał. Jak wiecie nie jestem osobą, która lubi odsłaniać za wiele, szczególnie teraz, kiedy dość mocno mi się przytyłu :( Stąd też w moim wyborze długi, elegancki rękaw i "wyższy dekolt", który kompletnie mnie urzekł. Do kreacji potrzebowałam oczywiście torebki. I choć kilka ich mam, to żadna nie nadawałaby się na tak specjalną okazję. Postawiłam więc na klasyczną, czarną małą torebkę z fajnym dodatkiem w postaci modnego ostatnio pompona. Jest elegancka, ale widzę ją również w trochę bardziej codziennych stylizacjach.

Dwie wyżej wspomniane rzeczy już mam. Byłam miło zaskoczona faktem, że złożyłam zamówienie tydzień temu i paczka dziś już u mnie była. Jest to ogromny plus dla strony Shein (nie, to nie jest żadna reklama), że wzięli sobie moją prośbę do serca (tak, prosiłam ich o jak najszybszą wysyłkę).  Ponad to wiele z was pyta mnie o sposób wysyłki, jaki wybieram przy podobnych zamówieniach. Ostatnio zdecydowanie bardziej przekonałam się do wysyłek kurierskich, a wspomniana wcześniej sytuacja tylko mnie w tym utwierdziła. Jeśli więc ktoś z was zastanawia się nad wyborem sposobu doręczenia waszego zamówienia, zdecydowanie polecam kuriera, szczególnie, że przed końcem roku przez Pocztę Chińską zginęły mi dwie przesyłki. Warto jest mieć to myślę na uwadze :)

Jedyny problem, jaki pozostał to dobór butów i odpowiednich dodatków do całości stylizacji. Myślę jednak, że przy obecnej pogodzie zdecydowanie praktyczniejsze będą moje ukochane kozaki za kolano, przynajmniej jeśli o butach mowa. Co do biżuterii, wciąż się zastanawiam. 

Całym zamysłem ma być przede wszystkim prostota, dlatego stylizacja jest dość "skromna". Do niej dochodzą oczywiście niezbędniki, takie jak czarne, gładkie rajstopy i oczywiście szary płaszcz. 

NORMALNE zdjęcia całego look'u już niebawem na blogu (mam nadzieję) i z pewnością pojawi się specjalny walentynkowy filmik z zaprezentowaną przeze mnie stylizacją. 

Jeszcze raz przepraszam za formę tej notki (bo może niektórym z was nie odpowiada takowa) i obiecuję, że w całości zaprezentuję się niebawem. Dajcie koniecznie znać co myślicie i jak wy spędzacie tegoroczne walentynki. 

Buziaki!

Anglia i krótko o tym, jak mi tu jest.

Cześć wam!

Dość sporo czasu minęło od ostatniej notki, wiem, ale osoby, które "są ze mną" na bieżąco wiedzą, co jest tego przyczyną. Minęły dwa tygodnie od mojego przyjazdu do Anglii i choć, póki co, jeszcze nie pracuję, jakoś nie mam czasu na blogowanie i nagrywanie. Albo po prostu rozleniwiłam się już po całości i zasłaniam się brakiem czasu. Chcę wam jednak dzisiaj skrócić nieco i ująć w jednolitą całość moje pierwsze wrażenie o tym kraju, bo dostaję od was masę pytań "jak mi tutaj jest" i "jak tam życie na obczyźnie". Szczerze mówiąc chciałam nagrać o tym osobny filmik, ale podejrzewam, że ciężko mi się będzie za niego zabrać. Jak z resztą za wszystko ostatnio. Dlatego też, przynajmniej na chwilę obecną, wybrałam ten sposób przekazania wam tych informacji i mam nadzieję, że będzie on dla was choć odrobinę satysfakcjonujący. Na wstępie informuję także, że filmik odnośnie organizacji i celu mojego wyjazdu będzie pewnie z czasem na moim kanale, więc osoby ciekawe tego tematu muszą uzbroić się w cierpliwość :) Piszę o tym, bo takie prośby również padały z waszej strony. 

Jak wcześniej wspomniałam, jesteśmy tu z Kamilem już dwa bite tygodnie. Dalej jakoś ciężko mi w to uwierzyć, bo czas leci naprawdę szybko. Jeszcze niedawno panikowałam, że nie zapakuję się do walizki, a teraz patrzę przez okno na to obce miejsce. Szczerze powiedziawszy sama nie wiem jak się czuję będąc tutaj. Nie wiem, czy to przez to, że minęło tak mało czasu, ale cholernie brakuje mi domu. Nigdy nie sądziłam, że tak bardzo zatęsknię za własnym łóżkiem, narzekaniem mamy, wkurzającą siostrą, czy szczekaniem psa po nocy. Nie wspominając o moich dwóch szczurzych oczkach w głowie, które musiałam zostawić pod opieką mamy i siostry. Jeszcze niedawno cieszyłam się, że się w jakiś sposób od tego "uwolnię", ale chwilami mam ochotę spakować manatki i wracać do Polski. Nie trawię tego kraju, ale jest w nim coś, co sprawia, że się za nim tęskni. I choć codziennie na angielskich ulicach spotykam setki polaków i ciągle mam z nimi styczność, to nie jest to nawet namiastką tego, co spotykałam w Polsce. Spodziewałam się tęsknoty, ale nie aż tak przytłaczającej i ciężkiej. Mama obstawiała, że to Kamil wymięknie pierwszy, ale okazało się zupełnie odwrotnie. 

Jednak mimo wszystko nie chcę wracać. Przynajmniej jeszcze nie teraz. Choć początkowo mój angielski sen odsłaniał swoje wady, to jakoś szybko do nich przywykłam i myśli o powrocie odsunęłam do kąta. Anglia okazała się trochę inna, ale wciąż jest urokliwa i wciąż mnie fascynuje.

Zdecydowanie zakochałam się w tutejszej kulturze i podejściem człowieka do drugiej osoby. Bajką wydawały mi się historie o tym, że ludzie pytają kogoś o jego samopoczucie na ulicy, dopóki sama tego nie doświadczyłam. Ludzie są tu zabiegani, ale wciąż uśmiechnięci i otwarci. Pokochałam też ich obsesję na punkcie świąt. Ekspresowo atmosfera mi się udzieliła i zachorowałam na kupno choinki, która już niebawem stanie w rogu naszego pokoju. 

Jako zakupoholiczka nie mogę nie wspomnieć o sklepach. Do tej pory Primark, River Island, Top Shop, czy New Look widywałam tylko na metkach w lumpeksie, więc wyobraźcie sobie moją reakcję, jak okazało się, że do wszystkich tych sklepów mam zaledwie 10 minut drogi (yay!). W pobliżu mam też kilka obiecujących second handów, ale tam jeszcze nie miałam okazji zaglądnąć. Jedyne co mnie przeraża to w sumie tylko ceny, bo wchodząc do RI czy TS omal nie osiwiałam widząc spodnie za 60 funtów czy zwykły T-Shirt za 40. Tak czy owak, jestem zadowolona ze swojego położenia pod względem szopingu, bo mamy tu też sporo drogerii, gdzie można dostać dosłownie wszystko, są tu też ogromne supermarkety, w których też można dostać wszystko i McDonald, który znajduje się ulicę za naszą (RIP szczupłość) ;D 

Ponad to słodycze. Wszystko, za czym tęskniłam po powrocie z USA znalazłam tutaj. Jestem w szoku, bo byłam pewna, że chcąc spróbować moich ukochanych od lat Twinkies, będę musiała wybrać się do Stanów, a tu zwykły funciak miło mnie zaskoczył. Tysiące różnorakich słodkości, o których w Polsce mogłam tylko pomarzyć, teraz mam praktycznie na wyciągnięcie ręki. Co prawda moje zdrowie na tym cierpi, ale łakomstwa nie oszukam. Ani Kamil, który od przyjazdu nie wyobraża sobie dnia bez Doritos i karmelowego popcornu (fuj).

Jak na razie nie jest źle. Gdyby nie tęsknota za zwierzętami (choć tu gdzie mieszkamy jest małe futrzane stadko) i rodziną, byłoby wręcz idealnie. Wiem, że początki są ciężkie i powoli się z tym zmierzam. Wierzę, że jak pójdziemy oboje do pracy to sytuacja też nabierze innego obrotu, wpadniemy w jakąś "rutynę" i myśli o powrocie i ta dobijająca tęsknotka już całkiem odejdą na bok. Przynajmniej mam taką nadzieję. Grunt, że jesteśmy tu razem i się wspieramy, prawda? 

Na dziś to tyle wypocin. Nie chcę też rozpisywać się za dużo, bo o większością kwestii wolę podzielić się z wami "osobiście", więc dajcie znać i wyraźcie swoją ewentualną chęć usłyszenia czegoś więcej w temacie ode mnie, w komentarzach. A i jeszcze jedno. Jeśli ktoś z was przebywa w okolicach Birmingham i orientuje się, czy w jego rejonie nie ma jakiegoś prywatnego flatu do wynajęcia- niech odezwie się do mnie prywatnie na FB. Z góry dziękuję!

Dobrej nocy moi drodzy :)