Cześć.
Dziś znów postanowiłam przyjść z trochę poważniejszą notką. Doszłam do wniosku, że to może być całkiem fajny pomysł, żeby co jakiś czas wylewać tu żale odnośnie tego, jak czasem ciężka bywa podróż w spełnianiu siebie i tego, co chcę ze sobą w życiu robić. Może komuś będzie chciało się to czytać :)
Dziś znów popiszę trochę o moich cudownych komentujących, bo w sumie to właśnie oni dają mi największą motywację do tego typu działań. Pisanie o miłych stronach działalności w internecie jest, jak dla mnie, trochę już przereklamowane i nudne. To hejterzy napędzają przecież ten tak zwany ''fejm'' i to w okół nich przecież, ma kręcić się cały ten świat. W porządku. Dziś, żeby dokarmić trochę te żenujące trolle, napiszę kilka słów o ich działalności. Na wstępie chcę też zaznaczyć, że opowiadam o swoich własnych doświadczeniach i dzielę się z wami swoimi poglądami na ten i inne tematy. Już nie przejmuję się tak bardzo tym, co ktoś o mnie mówi, chcę wam tylko pokazać, jak to wszystko wygląda z mojej perspektywy- obecnie.
A zatem zacznijmy od początku. Może niektórzy z was wiedzą, jak strasznym (do niedawna) kompleksem był dla mnie brak makijażu. Chyba największym. Od podstawówki walczę z trądzikiem i wszelkimi jego konsekwencjami. Będąc młodsza ciągle wysłuchiwałam szyderstw ze strony rówieśników odnośnie mojej okropnej cery i tego jak wyglądam. Osoby, które nie miały takiego problemu nie mają pojęcia, jak strasznie coś takiego boli, szczególnie dzieci (bo wtedy byłam jeszcze dzieciuchem). Miałam straszne kompleksy, nienawidziłam patrzeć na siebie w lustrze. Jeżeli kiedykolwiek zastanawialiście się, dlaczego tak bardzo do niedawna przerabiałam zdjęcia- tak, właśnie dlatego. Dopiero w drugiej gimnazjum zaczęłam coś z tym robić i zaczęłam wgłębiać się w tajniki makijażu. Wiem, że to dość wcześnie, jak na kombinowanie z kosmetykami, ale byłam praktycznie zdesperowana. Miałam dosyć wyzwisk, wyśmiewania się ze mnie i wytykania palcami. Wiecie przecież, jak brutalna jest młodzież w gimnazjach obecnie. Chcąc nie chcąc, stałam się tego ofiarą, niestety. Zaczęłam więc podkreślać kształt swoich oczu, kombinowałam z kreskami, malować rzęsy, brwi i tak dalej. Kiepsko mi to wychodziło, ale sprawiało, że czułam się ze sobą trochę lepiej. Odkąd poznałam makijaż, ludzie zaczęli patrzeć na mnie inaczej. Więcej osób ze mną rozmawiało, a ja czułam, że zaczyna się mój czas. Z biegiem czasu mój makijaż zaczął robić się coraz bardziej wyrazisty. W technikum do eyelinera doszły sztuczne rzęsy, a zatem wkrótce i moje kreski zrobiły się grubsze. Wolnymi krokami dochodziłam do etapu, w którym jestem teraz. W którym czuję się ze sobą dobrze i czuję się atrakcyjna. Do czego zmierzam?
Coraz częściej spotykam się z obraźliwymi wręcz komentarzami odnośnie ilości i intensywności mojego makijażu. Dziewczyny, bo to przeważnie im zbiera się na krytykowanie mojego wyglądu, zarzucają mi, że ''wyglądam staro'', ''walę za dużo tapety'', czy ''bez makijażu wyglądam okropnie''. To dość przykre, bo myślałam, że istnieje coś takiego, jak ''solidarność jajników'', szczególnie, że każda z nas korzysta z makijażu na co dzień. Tymczasem większość z takich osób zachowuje się jak wygłodniałe hieny szukające ran, w którą mogą sypnąć piachem i doprawić solą. Kosmetyki, których używam, używacie też i wy na co dzień. Tak, jak ja to od zawsze powtarzam- u mnie wygląda to po prostu intensywniej. Myślę, że to moja sprawa, moja twarz i moje sumienie i doprawdy, nigdy nie zrozumiem, co komukolwiek do tego, w jaki sposób się maluję i jak wyglądam.
Obecnie czuję się ze sobą dobrze i na prawdę nie mam na co narzekać. Skromnie, ale stuprocentowo szczerze mogę przyznać, że uważam się za osobą ładną. W większości wyleczyłam swoje kompleksy, a to tylko i wyłącznie dzięki Kamilowi, który nauczył mnie akceptować siebie w makijażu, jak i bez niego. Poza tym musiałam też dojrzeć do tego, aby móc w miejscu publicznym stanąć w potarganym kucyku, ze świeżo zmytym makijażem. Tak, zgadza się, ostatnio w takim stanie podziwiali mnie ludzie w Tesco. Ale aby do tego dojść, przeszłam długą drogę, pełną przykrości i zawodów. Nie uważam tego, jak teraz wyglądam, maluję się i o siebie dbam za coś złego.
Ostatnio znów przeglądałam komentarze na moim YT (uwierzcie, że czytam wszystkie i na wszystkie chciałabym odpowiedzieć) i znalazła się kolejna ''piękność'', która chamsko zaczęła krytykować mój wygląd zarówno w makijażu, jak i bez. Nie ma chyba nic bardziej podłego, niż krytykowanie czyjegoś wyglądu, serio. Zauważyłam, że własnie w tej zabiedziałej Polsce jest to aż tak widoczne. Bardzo mi przykro, że urodziłam się taka, jaka się urodziłam, i że moja twarz bez makijażu wygląda jak wygląda. Mogłabym mieć pretensje do rodziców, a szczególnie do mamy, bo to po niej odziedziczyłam urodę, ale nie zamierzam. Dla mnie moja mama jest jedną z najładniejszych kobiet na świecie i dziękuję jej za to, że mogłam odziedziczyć jej geny. Cieszę się też, że nauczyłam się malować i mogę teraz w jakikolwiek sposób pomagać sobie czuć się ze sobą dobrze (mam nadzieję, że to zdanie miało sens). Mój wygląd nikogo nie krzywdzi, a i tak znajduje się grono osób, które zachowuje się, jakby faktycznie ich to bolało.
Śmieszy mnie też to, że każda taka krytyka popierana jest jednym, w kółko powtarzanym argumentem. ''Pokazujesz się w sieci, więc licz się z krytyką". Pewnie. Ale tylko, jeśli taka krytyka jest obiektywna, nie chamska. Masa internetowych żmij myli pojęcie ''konstruktywnej krytyki'' z chamstwem. Ale o tym pisałam już wcześniej.
Dlatego możecie mi wierzyć, że nie ruszają mnie już takie bezczelne hejty. Mogę tłumaczyć to sobie zazdrością, ale myślę, że to bez sensu. Jedyne co, to współczuję takim osobom braku dystansu, empatii i wychowania. Bo obrażanie czyjegoś naturalnego wyglądu, na który nikt z nas tak na prawdę nie ma wpływu, jest co najmniej poniżej krytyki. Wierzcie mi, że jeżeli kiedykolwiek ktoś zechce wjechać na to, jak wyglądacie, śmiało wyśmiejcie taką osobę i współczujcie jej. Ta osoba poniży w ten sposób siebie, nie mnie, ani Ciebie.
Dziewczęta, malujcie się jak chcecie i jak wam jest z tym dobrze. Nasze duszyczki są delikatne, więc potrzebujemy je czasem przypudrować, albo podkreślić maskarą. Jeśli makijaż ma dodać Ci pewności siebie- śmiało nałóż go tyle, abyś wyszła do ludzi z podniesioną głową. Makijaż jest dla ludzi i istnieje po to, żeby z niego korzystać. Żyj i daj innym żyć.
Jeśli dotrwaliście do końca to bardzo wam dziękuję za tą chwilę uwagi. Z mojej strony to chyba tyle na dziś. Buźki :)
