Moje pierwsze walentynki?

Cześć wam!

Nie mogłoby być nowej notki bez tradycyjnego już przepraszania was za zaniedbanie i nieobecność. Chyba słabo nadaję się do blogowania, bo te odstępy między postami są ogromne, ale potrzebuję natchnienia przed każdym takim rozpisywaniem się. Pewnie zaraz zostanę zbesztana, ale znów przychodzę z notką "na leniwca". Nie będę jednak robić standardowej wish listy, a zaprezentuję wam mój pomysł i wstępną stylizację na tegoroczne walentynki. Póki co wszystko jest w takiej formie, ale już niebawem powstanie post lub filmik z gotowcem już na mnie (przynajmniej mam nadzieję, że uda mi się to zrealizować tak, jak mam w zamyśle :D).

Nie ukrywam, że tegoroczne walentynki są dla mnie specjalne. Nigdy, jak do tej pory, nie obchodziłam tego dnia zbyt "hucznie",  nie ma się co dziwić. Nie trafiłam jak dotąd na odpowiedniego partnera. Dlatego wiem i cieszę się, że w tym roku będzie inaczej, i że Kamil absolutnie mnie nie zawiedzie. Do romantyków owszem, nie należy, ale wczoraj naprawdę mnie zaskoczył. Mało kto wie, ale wewnątrz jestem małą dziewuszką, która kocha banały i pluszaki, dlatego wyobraźcie sobie moją reakcję, jak dostałam od Niego wielkiego, mięciuchnego misia. Odkąd pamiętam marzyłam o takim prezencie. Choć to takie "banalne", to szczerze się ucieszyłam i poczułam wyjątkowa. Dziękuję mu za to bardzo <3

Wracając do głównego tematu tej notki. Tak jak wspomniałam wcześniej, 14 luty w tym roku będzie wyjątkowy. Plany powoli się snują i z tego, co usłyszały moje małe uszy, możliwe, że doczekam się swojej pierwszej, prawdziwej randki :D Kolejny banał, owszem, ale jaram się jak małe dziecko, naprawdę. Z tej też okazji, tak na wszelki wypadek zamówiłam sobie sukienkę, którą zaraz zobaczycie niżej. Doszłam do wniosku, że czerwona, klasyczna sukienka to must have, który koniecznie musi znaleźć się w mojej szafie. Przetrzęsłam całe Romwe i Shein i znalazłam swój ideał. Jak wiecie nie jestem osobą, która lubi odsłaniać za wiele, szczególnie teraz, kiedy dość mocno mi się przytyłu :( Stąd też w moim wyborze długi, elegancki rękaw i "wyższy dekolt", który kompletnie mnie urzekł. Do kreacji potrzebowałam oczywiście torebki. I choć kilka ich mam, to żadna nie nadawałaby się na tak specjalną okazję. Postawiłam więc na klasyczną, czarną małą torebkę z fajnym dodatkiem w postaci modnego ostatnio pompona. Jest elegancka, ale widzę ją również w trochę bardziej codziennych stylizacjach.

Dwie wyżej wspomniane rzeczy już mam. Byłam miło zaskoczona faktem, że złożyłam zamówienie tydzień temu i paczka dziś już u mnie była. Jest to ogromny plus dla strony Shein (nie, to nie jest żadna reklama), że wzięli sobie moją prośbę do serca (tak, prosiłam ich o jak najszybszą wysyłkę).  Ponad to wiele z was pyta mnie o sposób wysyłki, jaki wybieram przy podobnych zamówieniach. Ostatnio zdecydowanie bardziej przekonałam się do wysyłek kurierskich, a wspomniana wcześniej sytuacja tylko mnie w tym utwierdziła. Jeśli więc ktoś z was zastanawia się nad wyborem sposobu doręczenia waszego zamówienia, zdecydowanie polecam kuriera, szczególnie, że przed końcem roku przez Pocztę Chińską zginęły mi dwie przesyłki. Warto jest mieć to myślę na uwadze :)

Jedyny problem, jaki pozostał to dobór butów i odpowiednich dodatków do całości stylizacji. Myślę jednak, że przy obecnej pogodzie zdecydowanie praktyczniejsze będą moje ukochane kozaki za kolano, przynajmniej jeśli o butach mowa. Co do biżuterii, wciąż się zastanawiam. 

Całym zamysłem ma być przede wszystkim prostota, dlatego stylizacja jest dość "skromna". Do niej dochodzą oczywiście niezbędniki, takie jak czarne, gładkie rajstopy i oczywiście szary płaszcz. 

NORMALNE zdjęcia całego look'u już niebawem na blogu (mam nadzieję) i z pewnością pojawi się specjalny walentynkowy filmik z zaprezentowaną przeze mnie stylizacją. 

Jeszcze raz przepraszam za formę tej notki (bo może niektórym z was nie odpowiada takowa) i obiecuję, że w całości zaprezentuję się niebawem. Dajcie koniecznie znać co myślicie i jak wy spędzacie tegoroczne walentynki. 

Buziaki!

Anglia i krótko o tym, jak mi tu jest.

Cześć wam!

Dość sporo czasu minęło od ostatniej notki, wiem, ale osoby, które "są ze mną" na bieżąco wiedzą, co jest tego przyczyną. Minęły dwa tygodnie od mojego przyjazdu do Anglii i choć, póki co, jeszcze nie pracuję, jakoś nie mam czasu na blogowanie i nagrywanie. Albo po prostu rozleniwiłam się już po całości i zasłaniam się brakiem czasu. Chcę wam jednak dzisiaj skrócić nieco i ująć w jednolitą całość moje pierwsze wrażenie o tym kraju, bo dostaję od was masę pytań "jak mi tutaj jest" i "jak tam życie na obczyźnie". Szczerze mówiąc chciałam nagrać o tym osobny filmik, ale podejrzewam, że ciężko mi się będzie za niego zabrać. Jak z resztą za wszystko ostatnio. Dlatego też, przynajmniej na chwilę obecną, wybrałam ten sposób przekazania wam tych informacji i mam nadzieję, że będzie on dla was choć odrobinę satysfakcjonujący. Na wstępie informuję także, że filmik odnośnie organizacji i celu mojego wyjazdu będzie pewnie z czasem na moim kanale, więc osoby ciekawe tego tematu muszą uzbroić się w cierpliwość :) Piszę o tym, bo takie prośby również padały z waszej strony. 

Jak wcześniej wspomniałam, jesteśmy tu z Kamilem już dwa bite tygodnie. Dalej jakoś ciężko mi w to uwierzyć, bo czas leci naprawdę szybko. Jeszcze niedawno panikowałam, że nie zapakuję się do walizki, a teraz patrzę przez okno na to obce miejsce. Szczerze powiedziawszy sama nie wiem jak się czuję będąc tutaj. Nie wiem, czy to przez to, że minęło tak mało czasu, ale cholernie brakuje mi domu. Nigdy nie sądziłam, że tak bardzo zatęsknię za własnym łóżkiem, narzekaniem mamy, wkurzającą siostrą, czy szczekaniem psa po nocy. Nie wspominając o moich dwóch szczurzych oczkach w głowie, które musiałam zostawić pod opieką mamy i siostry. Jeszcze niedawno cieszyłam się, że się w jakiś sposób od tego "uwolnię", ale chwilami mam ochotę spakować manatki i wracać do Polski. Nie trawię tego kraju, ale jest w nim coś, co sprawia, że się za nim tęskni. I choć codziennie na angielskich ulicach spotykam setki polaków i ciągle mam z nimi styczność, to nie jest to nawet namiastką tego, co spotykałam w Polsce. Spodziewałam się tęsknoty, ale nie aż tak przytłaczającej i ciężkiej. Mama obstawiała, że to Kamil wymięknie pierwszy, ale okazało się zupełnie odwrotnie. 

Jednak mimo wszystko nie chcę wracać. Przynajmniej jeszcze nie teraz. Choć początkowo mój angielski sen odsłaniał swoje wady, to jakoś szybko do nich przywykłam i myśli o powrocie odsunęłam do kąta. Anglia okazała się trochę inna, ale wciąż jest urokliwa i wciąż mnie fascynuje.

Zdecydowanie zakochałam się w tutejszej kulturze i podejściem człowieka do drugiej osoby. Bajką wydawały mi się historie o tym, że ludzie pytają kogoś o jego samopoczucie na ulicy, dopóki sama tego nie doświadczyłam. Ludzie są tu zabiegani, ale wciąż uśmiechnięci i otwarci. Pokochałam też ich obsesję na punkcie świąt. Ekspresowo atmosfera mi się udzieliła i zachorowałam na kupno choinki, która już niebawem stanie w rogu naszego pokoju. 

Jako zakupoholiczka nie mogę nie wspomnieć o sklepach. Do tej pory Primark, River Island, Top Shop, czy New Look widywałam tylko na metkach w lumpeksie, więc wyobraźcie sobie moją reakcję, jak okazało się, że do wszystkich tych sklepów mam zaledwie 10 minut drogi (yay!). W pobliżu mam też kilka obiecujących second handów, ale tam jeszcze nie miałam okazji zaglądnąć. Jedyne co mnie przeraża to w sumie tylko ceny, bo wchodząc do RI czy TS omal nie osiwiałam widząc spodnie za 60 funtów czy zwykły T-Shirt za 40. Tak czy owak, jestem zadowolona ze swojego położenia pod względem szopingu, bo mamy tu też sporo drogerii, gdzie można dostać dosłownie wszystko, są tu też ogromne supermarkety, w których też można dostać wszystko i McDonald, który znajduje się ulicę za naszą (RIP szczupłość) ;D 

Ponad to słodycze. Wszystko, za czym tęskniłam po powrocie z USA znalazłam tutaj. Jestem w szoku, bo byłam pewna, że chcąc spróbować moich ukochanych od lat Twinkies, będę musiała wybrać się do Stanów, a tu zwykły funciak miło mnie zaskoczył. Tysiące różnorakich słodkości, o których w Polsce mogłam tylko pomarzyć, teraz mam praktycznie na wyciągnięcie ręki. Co prawda moje zdrowie na tym cierpi, ale łakomstwa nie oszukam. Ani Kamil, który od przyjazdu nie wyobraża sobie dnia bez Doritos i karmelowego popcornu (fuj).

Jak na razie nie jest źle. Gdyby nie tęsknota za zwierzętami (choć tu gdzie mieszkamy jest małe futrzane stadko) i rodziną, byłoby wręcz idealnie. Wiem, że początki są ciężkie i powoli się z tym zmierzam. Wierzę, że jak pójdziemy oboje do pracy to sytuacja też nabierze innego obrotu, wpadniemy w jakąś "rutynę" i myśli o powrocie i ta dobijająca tęsknotka już całkiem odejdą na bok. Przynajmniej mam taką nadzieję. Grunt, że jesteśmy tu razem i się wspieramy, prawda? 

Na dziś to tyle wypocin. Nie chcę też rozpisywać się za dużo, bo o większością kwestii wolę podzielić się z wami "osobiście", więc dajcie znać i wyraźcie swoją ewentualną chęć usłyszenia czegoś więcej w temacie ode mnie, w komentarzach. A i jeszcze jedno. Jeśli ktoś z was przebywa w okolicach Birmingham i orientuje się, czy w jego rejonie nie ma jakiegoś prywatnego flatu do wynajęcia- niech odezwie się do mnie prywatnie na FB. Z góry dziękuję!

Dobrej nocy moi drodzy :)

SHEIN- Wyniki rozdania!

Dobry wieczór!

Notka będzie krótka, bo nie mam za dużo do pisania i opowiadania. Od wczoraj nic wielkiego się nie wydarzyło, a ja wpadłam tylko z obiecanymi wynikami rozdania :)

Wybór był ciężki. Nie spodziewałam się aż takiego zainteresowania i tak wielu pomysłowych i kreatywnych komentarzy. Dziękuję wam za tak liczne zgłoszenia i podsunięcie fajnych pomysłów na filmy  :) Z wielu z pewnością skorzystam i wiele wzięłam pod szczególną uwagę. Ze względu na ogromną rozterkę, zwycięzcę wyłoniłam poprzez losowanie, dzięki czemu każdy miał równe szanse, a ja miałam trochę ułatwioną sprawę. 

Zatem żeby nie przedłużać, chciałam serdecznie pogratulować Kasi Gocek, która okazała się szczęśliwym zwycięzcą mojego pierwszego rozdania :)

Katarzyno, jeśli to czytasz, oczekuj proszę na maila ode mnie ze wszystkimi szczegółami :)

Z mojej skromnej strony to tyle. Dla mnie była to czysta przyjemność i jeszcze raz ogromnie wam dziękuję za miłe słowa i zainteresowanie. Następne rozdanie pewnie już niebawem, więc będę was na bieżąco ewentualnie informować.

Ponad to przypominam o specjalnym 35% rabacie na zakupy w SHEIN na kod HW35. Warto skorzystać, bo z tego co dziś widziałam, do sklepu przybyło sporo fajnych nowości. 

Buziaki i do następnego!

P.S. Późnym wieczorem zapraszam na nowy film :)

foggy

Cześć wam  :)

Wpadam dziś na chwilę, z krótką notką, którą udało mi się nabazgrać akurat w tej wolnej chwili. Wróciłam niedawno z miasta. Lataniny i załatwiania spraw urzędowych końca nie widać. Powoli mnie to męczy, ale doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że to dopiero początki poważnego życia i załatwiania poważnych spraw. Trzeba się przyzwyczajać. 

Ostatnio daję z siebie 150 procent. A przynajmniej się staram. Próbuję jak mogę godzić obowiązki z przyjemnościami i tym, co sprawia mi frajdę. Jednakże zauważyłam, że jesień, choć piękna, lubi robić na złość. Nie mam lamp, nie mam sprzętu, więc za każdym razem, czy to przy robieniu zdjęć, czy przy nagrywaniu ratuję się światłem słonecznym. Niestety, jak na złość, ta najpiękniejsza pora roku lubi mi to słońce zabierać. Błyskawicznie robi się ciemno i tak naprawdę nawet nie zdążymy sobie sapnąć, a już zapada zmrok. A zmrok to największy wróg nagrywania i fotografowania. Przynajmniej dla mnie. Tym oto sposobem spinam tyłek jak mogę, żeby tylko nie zaniedbywać bloga i żeby pokazywać wam się, w miarę możliwości, jak najczęściej. 

Postanowiłam wykorzystać dziś piękną pogodę i stworzyłam szybką stylizację. O dziwo nie było zimno, temperatura była dość znośna, więc narzuciłam na siebie sweter i zestawiłam go z moim ostatnim faworytem. Mam tu na myśli tą wymiętą narzutkę, którą mam na sobie :D Wierzcie mi, chciałam ją wyprasować, ale jak tylko wpadłam do domu i nie mogłam znaleźć deski do prasowania- dałam za wygraną. Moja mama po prostu lubi poprzestawiać rzeczy codziennego użytku tak, aby później w pośpiechu ciężko je było znaleźć. Za bardzo zależało mi na ostatkach światłą dziennego, więc to małe potknięcie można przeskoczyć. 

Dzisiejsza stylizacja nie jest stylizacją dla mnie typową. No dobra, pomijając czerń. Pierwszy raz odważyłam się założyć typowe boyfriendy. Jestem niska, przez co ten rodzaj spodni kiepsko na mnie wygląda. Skraca mnie i trochę pogrubia, więc ogółem kiepsko. Jednak przełamałam się i postanowiłam dać im szansę. Bez względu na opinie- czułam się w nich dobrze, ale szczerze mówiąc, nie jestem pewna, czy się z nimi pokocham. Za to umarłam jeśli chodzi o wcześniej wspomnianą narzutkę. Dostałam ją razem z sukienką z SHEIN, nad którą do tej pory płaczę. Sukienka w rozmiarze S, a jest na mnie zdecydowanie za wielka, dlatego jeśli któraś z was jest zainteresowana- wystawiam ją na sprzedaż. Ale o tym później. Czekałam na tę sukienkę z niecierpliwością, ale niestety rozmiarówka mnie zawiodła. Żałuję, bo sukienka jest piękna. 

CZAPKA- Dresslink

PERUKA- Klik

SZAL- SH

NARZUTKA- Klik

SWETER- Newdress

SPODNIE- Klik

BUTY- Asos

!!!SUKIENKA SHEIN NA SPRZEDAŻ!!!

Jak wspomniałam wyżej, sukienka jest nowiutka, nie noszona, jedynie przymierzona. Z metki rozmiar S, ale będzie raczej dobra na M albo i małe L. Mogę podesłać wymiary dla zainteresowanych. Nie chcę, żeby kurzyła się w szafie.

CENA: 85 ZŁ z wliczoną już wysyłką!

Zdjęcia na modelce i link do sukienki tutaj ----> KLIK

P.S. Proszę o kontakt tylko osoby poważnie zainteresowane zakupem. Wiadomości piszcie na moim fanpejdżu (KLIK) lub kontaktujcie się ze mną mailowo (martamonrou@gmail.com) :)

PRZYPOMINAM O ROZDANIU, KTÓRE KOŃCZY SIĘ JUTRO!

Buziaki <3

killstar

Siemka!

Nadszedł jeden z tych dni, w których przybyło mi gigantycznej motywacji do zrobienia czegoś produktywnego. Korzystam z ostatnich dni wolności, bo 23 listopada, za równiutki miesiąc opuszczam dom rodzinny i ruszam w świat! Bilety kupione, więc klamka zapadła. Z każdym dniem ekscytacja i strach przybierają równocześnie na sile. Moje obawy, o których wspominałam w ostatnim vlogu tylko się pogłębiają. Obawiam się utraty swobody i czasu na nagrywanie i pisanie bloga. Jednocześnie nie mogę się wręcz doczekać nowego miejsca. Na samą myśl o wyjeździe mam ciarki, szczególnie, że jadę z najcudowniejszym mężczyzną pod słońcem, z którym zresztą dwa dni temu stuknęło mi pół roku! Dacie wiarę? A tak niedawno jeszcze pisałam wam o trzech miesiącach, które razem z nim spędziłam. Idealny obraz tego, jak strasznie czas zapieprza. Także wyjazd będzie ogromnym przełomem w naszym życiu, trzymajcie za nas kciuki!

Dzisiejsza stylizacja powstała w sumie troszkę spontanicznie. Jak tylko zobaczyłam słońce, które walczyło, żeby wbić mi się do pokoju, od razu złapałam wenę na stworzenie posta. Jesień to idealna pora na czerń, więc w tych kolorach starałam się utrzymać dzisiejszą propozycję outfitu. Bluza, którą pokazywałam w jednym z hauli, i którą postanowiłam założyć dzisiaj idealnie sprawdza się na chłodniejsze dni. Uwielbiam ją i niemal się z nią nie rozstaję przez ostatnie dni. Do niej wybrałam legginsy, ale tylko z tego względu, że moje ukochane czarne jeansy wylądowały w praniu. Osobiście preferuję właśnie zestawianie bluz z jeansami, niż z legginsami, bo świecenie tyłkiem nie leży w mojej naturze, ale tym razem zmuszona byłam zrobić wyjątek. Czapka, którą widzicie na zdjęciach pochodzi z jednego sklepu z Facebooka. Wiele z was mnie o nią pytało, ale link do owego sklepu przepadł, ale warto rozejrzeć się na internecie za podobną. Jestem pewna, że da się jeszcze na nią gdzieś natknąć :) Prócz tego nie wyobrażam sobie jesieni bez moich najcudowniejszych botków z ASOS, które pasują praktycznie do wszystkiego, nawet do tego, na co postawiłam dzisiaj :) Dajcie znać jak wam się podoba całość! 

CZAPKA- Facebook (brak adresu)

SZAL- Dressgal (klik)

BLUZA- ROMWE (klik)

LEGGINSY- H&M (Brak adresu)

BUTY- ASOS (Brak adresu)

PLECAK- Sammydress (klik)

Przypominam o dalej trwającym rozdaniu, o którym więcej pisałam w poprzedniej notce! :)